Od dawien dawna w kulturze chińskiej kobietę określał symbol Yin, który charakteryzował to, co słabe, bierne i ciemne. Kobiety stanowiące dopełnienie mężczyzn (Yang) zobowiązane były przestrzegać trzech zasad posłuszeństwa oraz czterech zasad moralności.

W wyniku tych nakazów, obowiązkiem kobiety było posłuszeństwo wobec ojca (w domu rodzinnym), wobec męża (po zamążpójściu) i wobec najstarszego syna (po ewentualnym owdowieniu). Natomiast zgodnie z zasadami moralności kobiety powinny być wierne, pracowite, łagodne i układne. Kobiety nie posiadały prawa dziedziczenia majątku i można nimi było handlować. Edukację młode kobiety rozpoczynały ucząc się na pamięć księgi kanonu dla dziewcząt, skąd dowiadywały się, że między innymi za niepożądane u kobiet uważa się: podnoszenie głosu podczas rozmowy, wiercenie się podczas siedzenia, czy mylenie kroku w trakcie przechadzki.

Młodym kobietom, szczególnie tym dobrze urodzonym zabraniano również prawidłowego rozwoju stóp. Zwyczaj bandażowania stóp małym dziewczynkom narodził się w V wieku. Kiedy dziewczynka kończyła 5-6 lat rozpoczynano krępowanie jej stóp, wówczas zmieniano również dietę dziecka tak, by ułatwić łamliwość i zmiękczyć kości. Kobieta bez bandaży na stopach. Źródło: WikipediaOsobą odpowiedzialną za bandażowanie i doglądanie zachodzących zmian była matka, która co tydzień zacieśniała bandaże. Zgodnie z panującym przekonaniem długość pięknej stopy nie powinna przekraczać 12 centymetrów. Sama stopa finalnie miała przypominać coś na wzór kopytka. Aby uzyskać odpowiedni efekt, stopy do końca życia były sukcesywnie ściągane bandażami tak, by deformowane palce (poza dużym) zbliżały się do pięt. Zabieg ten powodował bardzo bolesne złamanie kości śródstopia. Otwarte rany, które spowodowane były przez złamanie często doprowadzały do zakażeń, a źle przeprowadzane zabiegi – nie licząc chronicznego bólu – potrafiły wywołać zanik mięśni, a niekiedy nawet paraliż.

Według legendy tradycja ta poprzedzona jest ogromnym zauroczeniem, jakiemu uległ cesarz Li Houzhu na widok stóp Yao Ning – swojej konkubiny tańczącej z owiniętymi jedwabiem nogami. Taniec Yao Ning, niezwykle subtelny i zwinny, odbył się w ogromnym, złotym lotosie. Na cześć legendarnego kwiata “Złotym lotosem” nazywano później najkrótsze – nawet siedmiocentymetrowe (sic!) stopy. Inne źródła podają, że stopa stanowiła rodzaj seksualnego fetyszu, podobno zdeformowane stopy wzmacniały mięśnie udowe, w wyniku czego szybkość i intensywność doznań erotycznych były większe.

Istnieją również teorie zakładające, że krępowanie stóp miałoby służyć ograniczeniu sprawności fizycznej kobiet, co z kolei miałoby zwiększyć ich zależność od mężczyzn i uniemożliwić chodzenie na większe odległości. Przełomowym momentem dla sytuacji Chinek okazała się rewolucja chińska w 1911 roku. Upadek dynastii mandżurskiej Qing stał się motorem napędowym dla ruchów emancypacyjnych. Kobiety zaczęły wychodzić na ulice, a co odważniejsze obcinały sobie warkocze. Niektórzy rodzice przestali krępować stopy swoim córkom. Wkrótce po rewolucji, władze Republiki Chińskiej zakazały bandażowania stóp, a kiedy w 1949 roku powstała Chińska Republika Ludowa, pod groźbą kary śmierci nakazano, by Chinki przestały krępować swoje stopy. Dziś żyją już tylko nieliczne panie, spośród tych, które poddawane były zabiegowi krępowania stóp, a dziewczynki reprezentujące najmłodsze pokolenia często nie wiedzą jaki los spotykał ich prababki.

Ta strona została znaleziona dzięki:

  • Krpowanie stp
  • zdeformowane stopy chinek